Δεν ξέρω γιατί έφτιαξα αυτό το ιστολόγιο. Ξέρω όμως ότι θέλγομαι ακατανίκητα να σκαλίζω τις ψηφίδες της γλώσσας μας, και ν' ανακαλύπτω τα χρώματά τους. Μαγεύομαι όπως τις παρατηρώ να λάμπουν κάτω απ' αχτίδες των συναισθημάτων που γεννοβολούν, σχηματίζοντας λέξεις, φράσεις, αράδες.
Έπειτα, καθώς γίνονται μανάδες, μαστόρισσες μιας συνειδητότητας πέρα απ' το συμβατό, χαμογελώ.
Όμως, τίποτα απ' όσα κι αν έγραφα δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα απ' τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη.
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...
(Οδυσσέας Ελύτης - Άξιον Εστί)
Ας γίνει - λοιπόν - τούτο το νιογέννητο μια παράξενη αμμουδιά, εδώ στις ακτές του Ομήρου, όπου θα γράφουμε και θα σβήνουμε, με " Μονάχη έγνοια" τη γλώσσα μας.
Καλ-e-μέρα